Nikon SB-910

Bij het aanschaffen van mijn camera kocht ik de Nissin I40 erbij, omdat de Nikon flitsers enorm prijzig waren. De Nissin I40 is een handige flitser zonder toeters of bellen. Naarmate ik meer snapte van fotograferen, begon het te kriebelen. Ik snuffelde zo af en toe een beetje op marktplaats en zag daar verschillende type’s Nikon flitsers voorbij komen. Vaak vond ik ze te duur en was ik best tevreden met wat ik had. Maar nu liep ik tegen een buitenkansje aan dat ik niet wilde laten lopen. De vorige eigenaar gunde hem mij voor een zeer schappelijke prijs en voila! Het is toch wel een stuk verschil hoor. De flitser luistert wat nauwkeuriger naar de camera en heeft een beter bereik. Kortom, ik ben er blij mee.

Macro. Leuk om mee te experimenteren.

Ooit een macro lens aangeschaft en er nu toch maar eens op uit om er ook iets mee te gaan doen.
Ik leer hiervan anders naar de dingen te kijken. Normaal loop je met de camera ergens door een bos en denkt; “Wat valt er hier nou te fotograferen?” Nou, dat valt best nog wel mee maar……. Je moet het wél zien! Zo zag ik een perceel met aardig wat gekapte bomen. Ik keek eens naar beneden richting een overblijfsel van een boom. Een boomstronk zeg maar. 😉 Normaal gesproken loop ik daar zo aan voorbij, maar nu keek ik nog eens en dacht ik “Hier zie ik wel wat in.” (Dat komt natuurlijk omdat je door ervaring beter leert kijken) Ik ging op mijn hurken zitten, maar dat was het nog niet. Dan maar op de knieën….. Ook niet. Veel te wiebelig. Oké,… Ik ga wel weer languit op de grond liggen. Ik heb een aantal mooie plaatjes kunnen schieten en tijdens het fotograferen kwam bij mij het idee al boven over wat ik mee zou kunnen doen. Ik zag er een enorme rots partij in. “Oké” dacht ik, daar kan ik wat mee. Een paar bergbeklimmers erin plaatsen en je krijgt een heel leuk beeld. Op onze fotoclub www.afvgoedlicht.nl hadden we net daarvoor een avond uitleg gehad van Guido Veltmaat over het gebruik van maskers in Photoshop. Ik heb hier dus meteen al mee kunnen oefenen. Vind je het leuk, laat het dan in een reactie weten.

Ga naar de pagina…..

Splash Art

Na de druppelfotografie met behulp van een boterhamzakje een beetje onder de knie te hebben, besloot ik om eens verder te kijken. Ik zie namelijk veel mooie druppel foto’s voorbij komen en vraag me dan af hoe ze dat doen. Een ‘parapluutje’ bovenop een vallende druppel, hoe kan dat? Youtube er maar weer bij gepakt. Het was meteen duidelijk. Ze gebruiken daar druppel apparaatjes voor. Die kunnen twee druppels achter elkaar laten vallen met een variabele tijd tussen de beide druppels. Ze kunnen nog meer, maar dat is nu niet relevant. Ik zocht natuurlijk meteen naar dergelijke apparaten, maar schrok enorm. ‘Die kosten nogal wat’. Ze zijn er in de digitale versie en in de wat minder digitale versie. De digitale versie heeft een display waarop je goed kunt zien welke waardes je meegeeft. Per milliseconde is dit in te stellen.  Daar betaal je dan ook voor! Gelukkig heb ik een leuk apparaat op de kop kunnen tikken. De Splash Art. Een apparaat waarmee je ook diverse instellingen kunt maken, maar deze zijn niet zichtbaar op een display. Je hebt enkele draaiknopjes tot je beschikking en dat is in het begin een beetje een puzzelwerkje. Je draait al gauw teveel aan zo’n knop. Je moet echt in millimeters denken, dan kom je er wel. Al met al een leuke aankoop waar ik tot nu toe veel plezier aan beleef.

Druppel fotografie

Ik las wel eens een artikel over druppel fotografie, maar ik kon er niet zoveel mee. Tot het moment dat ik een tutorial op Youtube bekeken had en dacht; “Dat moet ik ook kunnen.” Zo gezegd, zo gedaan. Een bak water meegenomen naar zolder, wat plastic schalen uit de keuken, flessen water en alles waarvan ik dacht dat ik het nodig had. Na tig keren mis geschoten te hebben, kreeg ik het een beetje onder de knie. Het valt ook niet mee om de juiste timing te vinden en een apparaat dat speciaal daarvoor ontworpen is, is mij nog te duur. Uiteindelijk de resultaten in Lightroom bekeken en na ongeveer 80 onscherpe foto’s of foto’s waar de druppels op ontbraken, weggegooid te hebben, bleef er toch nog een mooi resultaat over.

Tamron Macro lens

Zo, eindelijk de knoop doorgehakt. Ik twijfelde enorm over wat ik nu eigenlijk nog nodig was in mijn fototas. Omdat ik met portret fotografie (studio en buiten) begonnen was, wilde ik wel een goede lens daarvoor. Er ontstond echter een dilemma, want ik wilde ook wel iets in de macro fotografie blijven doen. Heel internet afgestruind om te kijken wat nu wijsheid was, maar dat is onbegonnen werk. De één heeft hier een mening over en de andere daar weer over. Ik had ooit al eens een 50 mm Nikon lens, maar die heb ik ingeruild voor een 35 mm. Dit omdat ik mijn kleinzoontje binnenshuis wou kunnen fotograferen. Met een 50 mm zit je al gauw met je rug tegen de muur. Maar het was wel een fijne lens, vandaar dat ik weer in die richting zocht. Maar macro dan? Moet ik dat helemaal laten vervallen, nee toch? Verder zoeken was het motto. Nikon 85 mm. Een mooie portret lens, maar niet geschikt voor macro. De Tokina 100 mm dan? Super lens, maar geen beeld stabilisatie. Voor macro hoeft dat ook niet zo, omdat je vaak vanaf een statief werkt, maar voor portretten is het toch wel handig. Tamron dan? De 90 mm had ik al eens van een kameraad mogen lenen en uitproberen en eigenlijk was die wel goed bevallen. Hij heeft beeldstabilisatie en is geschikt voor zowel macro als portret fotografie. Dus dat is hem dan geworden. De Tamron 90 mm Di USD VC 1:1 F2.8 Ik ben er zeer blij mee en kan weer even verder.

Eindelijk mijn eigen fotostudio

Na landschappen, bossen, industrie en stad wilde ik wel eens portret fotografie gaan doen. Ik heb de knoop doorgehakt en een tweetal flitsers aangeschaft. De Linkstar DL 250 met 1 softbox en 1 paraplu. Alles even netjes neergezet op mijn zolder en aan het oefenen geslagen. Ik had al een hoofd gekocht. Zo’n meisjeshoofd die ze bij kappersopleidingen gebruiken. Daarbij heb ik nog een buste gekocht en deze twee delen heb ik aan elkaar gekoppeld, wat resulteerde in een dame met een enorm lange hals. Nou ja, het zij zo. Ik heb een achtergrond systeem in elkaar gezet van pvc materiaal en daar heb ik een aantal achtergrond doeken bij gekocht. Alles met elkaar leuk om te zien. Het oefenen gaat lekker en binnenkort met een echt model aan de gang. De foto’s plaats ik uiteraard op deze website zodra ik ze beschikbaar heb.

Klik HIER om naar de portret pagina te gaan.

Lightpainting met de fotoclub

Lightpainting, best leuk om te doen

Onze fotoclub afv Goedlicht had een praktijkavond in elkaar gezet en deze zou gaan over Lightpainting ofwel, schilderen met licht. Ik had zelf thuis al eens geoefend met een ronddraaiende zaklamp aan het plafond, maar ik wist niet precies wat ik op deze avond kon verwachten. Eenmaal op de plek aangekomen waar we e.e.a. uit zouden proberen, had ik al gauw door dat dit leuk ging worden. De camera’s hadden we inmiddels ingesteld. ‘Focus’ op manual, sluitertijd op ‘BULB’, en de afstandsbediening in de aanslag. Twee leden van de club hadden van alles voorbereid en we konden beginnen. De één liep zwaaiend met een gekleurde lamp van links naar rechts en de ander ging weer aan de slag met een brandend stuk staalwol. Spectaculair! Ook met twee lampen tegelijk. Recht op ons af, dan weer achteruit, dan weer van links naar rechts, maar het kon nog mooier. Eén persoon ging op een aangewezen plaats staan en een ander ging met een spetterkaarsje -zoals die gebruikt worden bij de jaarwisseling- langs de contouren van het lichaam. Op deze manier ontstond er een beeld van een persoon die compleet langs het lichaam in vuur en vlam leek te staan. Ook hebben we uitleg gekregen over hoe je iemand ‘in’ kunt flitsen. Diegene liep met een gekleurde lamp te zwaaien, riep “stop” waarop wij de handen voor de lens hielden en vervolgens flitste een ander de persoon met de lamp. Hierna liep degene met de lamp weer een stuk verder en er volgde nog een ‘stop’. Weer inflitsen en het resultaat was een mooie horizontaal door het beeld lopende spiraal met de persoon die de lamp zwaaide twee keer in beeld! Hoogst interessant. Kortom, de moeite waard om dit allemaal nog eens te doen.

Klik HIER om enkele foto’s te bekijken.

Foutje, bedankt!

Ik ben inmiddels met de fotoclub ‘s avonds door Coevorden gelopen om een poging te wagen iets te doen met nachtfotografie. Het weer was koud, nat en er stond nogal wat wind. Dit bevestigde mijn vermoedens, namelijk dat ik waarschijnlijk meer een mooi weer fotograaf ben. Ondanks het weer toch nog wat pogingen ondernomen maar het wilde mij maar niet lukken. Ik verwachtte mooi verlichte gebouwen, maar alles wat er aan verlichting te zien was, waren de verlichte sterren en ganzen die in de winkelstraat hingen. Ik vond het allemaal veel te donker. In de live view stand zag ik te weinig en het focussen lukte maar niet. Ook het experimenteren met mijn reportage flitser op een statief enkele meters van mij vandaan, wilde maar niet lukken, terwijl het thuis juist heel goed lukte. En dan die wind die telkens mijn tas dicht gooide terwijl ik hem juist open wilde houden. Enfin, stress in plaats van genieten. De volgende avond probeerde ik alles nog een keer bij mij thuis uit en wat bleek? Daar was alles óók veel te donker. Ik snapte er niets van. Totdat mijn oog ineens op het glas van mijn objectief viel. Wat is dat glas donker! Oh nee toch….. Ik had het polarisatiefilter er nog op zitten dat ik de vorige keer gebruikt had. Dat verklaarde het. Een polarisatiefilter is mooi en doet zijn werk, maar natuurlijk alleen als er ‘licht’ is. Ik haalde het filter eraf, schroefde mijn UV-filter er weer op en voila! Alles was weer helder. Het focussen ging goed en ik kon in de live view stand weer normaal zien wat er gebeurt. Dus……. Altijd controleren of alles klopt wanneer je van plan bent om een projectje te gaan doen. 1. Heb ik alles bij me? 2. Accu’s en kaartjes in orde? 3. Is mijn objectief uitgerust voor wat ik ermee wil gaan doen. 😉 Kortom, het lijkt vaak makkelijk om even een paar foto’s te maken, maar niets is minder waar.

Nacht fotografie

Binnenkort gaan we met de fotoclub een avondje het centrum van Coevorden in om te zien of we iets kunnen doen met nacht fotografie. Op zich lijkt me dit best wel interessant, maar het moment dat we het gaan doen vind ik tot nu toe iets minder interessant. Waarom? Omdat ik dat liever op een zomeravond gedaan zou hebben. Waarom? Omdat je dan meer kans hebt op een mooie blauwe lucht. Na de zonsondergang komt namelijk het ‘blauwe uurtje’. Dat is een moment waar de lucht, ook als je het niet met het blote oog kunt zien, mooi helder blauw kleurt. Dat geeft een extra effect aan de avond foto. Je ziet vaak mooie gebouwen in de avonduren met mooie verlichting en een strak blauwe lucht. Die strak blauwe lucht komt dus door het blauwe uurtje. Dit tref je helaas niet zo vaak aan in de winter periode omdat het veel vroeger donker is en de zon allang onder is op het moment dat je nacht fotografie wilt gaan doen. Maar wie weet wat ik daarvoor in de plaats nog te zien krijg. Ik ben benieuwd.

Vroeg opstaan valt niet mee

Vroeg opstaan, snel uit bed. In dit geval om 04.00 uur. Water in je gezicht, twee plakken brood in de tas en een kop koffie in de thermoskan. Ik had twee weken eerder een mooi plekje gezien tussen Coevorden en de Krim. Een mooie plas in het gebied ‘de Grote Scheere’. De zon kwam niet helemaal daar op waar ik hem verwachtte, maar dat leverde misschien wel juist daarom dit mooie plaatje op. Om tegenover de zonsopgang te kunnen zitten, moest ik een hek over met daarop een bordje ‘verboden toegang’. Ik als brave burger heb dat natuurlijk niet gedaan. Uiteindelijk wan de zon op zo rond 05.00 uur en rechts van mij in de verte, stond een rij bomen. Juist achter deze bomen kwam de zon op. Maar ook de bewolking nam toe. Vervelend vond ik het. Maar toch na zo’n twintig foto’s genomen te hebben schee de zon nog even tussen twee wolkenlagen door met als dit het resultaat.